ΚΟΙΤΑΣΜΑΤΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΥ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΟΥ ΑΕΡΙΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ. ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΧΑΘΗΚΕ, ΜΗΝ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ.

Δεν μπορώ να φανταστώ ποιος νοήμων άνθρωπος στον Πλανήτη, επιχειρηματίας, αρχηγός κράτους, διαπλεκόμενος και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε θα επενδύσει έστω και ένα Δολάριο για να εξορύξει τα κοιτάσματα πετρελαίου που σίγουρα υπάρχουν στο Αιγαίο και σε άλλες περιοχές της χώρας.

Οι λόγοι απλοί:

1) Η Σαουδική Αραβία μέχρι το 2025 έχει πάρει απόφαση (πρόσφατη συνδιάσκεψη κορυφής ηγετών των χωρών του Κόλπου), να στραφεί κατά 90% στα φωτοβολταϊκά κρατώντας το πετρέλαιο μόνο για ιδιαίτερες ανάγκες που προς το παρόν δεν μπορούν να καλυφθούν από την ενέργεια του ήλιου (π.χ. μεγάλα τάνκερ, κάποιες συγκεκριμένες βιομηχανικές μονάδες κ.λπ.).

2) Οι χώρες της Δύσης αλλά και η Κίνα μέχρι το 2020 θα έχουν στραφεί αποκλειστικά στην κίνηση με ηλεκτρική ενέργεια. Πετρελαιοκίνητα και υγραεριοκίνητα σε 10 χρόνια θα πουλιούνται στο ebay ως συλλεκτικά θυμηθείτε το.

3) Έχουμε επίσης την ελεύθερη και απεριόριστη κίνηση που εξασφαλίζει το ανεξάντλητο υδρογόνο. Είτε ως στοιχείο του αέρα που αναπνέουμε είτε ως παράγωγο ηλεκτρόλυσης, διάσπασης του νερού δηλαδή, που απαιτεί ελάχιστα μιλιβόλτ (mV) ενέργειας από μία μπαταρία, η οποία μάλιστα μπορεί να είναι και επαναφορτιζόμενη, με ενέργεια την οποία θα αντλεί από τις ταλαντώσεις του οχήματος κατά την κίνησή του. Μπορεί να παραμένει εδώ και 100 χρόνια καλά κρυμμένο μυστικό, αλλά είναι τέτοια η παγκόσμια πίεση που μέσα στην επόμενη 10ετία θα έχουμε δραματικές αλλαγές.

Όσοι λοιπόν παραμυθιάζονται με τον "τεράστιο φυσικό πλούτο" της χώρας και μάλιστα πολλοί από αυτούς είναι και στον λεγόμενο εναλλακτικό πολιτικό χώρο ας βρουν άλλο παραμύθι. Ακόμα κι αν κρατούσαμε για εσωτερική κατανάλωση το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο σκεφτείτε ότι δεν έχουμε τα ανάλογα προϊόντα να το καταναλώσουμε.

Μήπως παράγουμε αυτοκίνητα; (Οι Τούρκοι παράγουν). Μήπως παράγουμε καυστήρες εσωτερικής καύσης; (Οι Τούρκοι παράγουν).

Όταν η ευρωπαϊκή βιομηχανία θα παράγει μόνο ηλεκτροκίνητα ή υδρογονοκίνητα, εμείς πού θα βρίσκουμε τα πετρελαιοκίνητα και τα βενζινοκίνητα; Εκτός αν μέσα σε όλα τα άλλα εκτός από αποθήκη λαθρομεταναστών γίνουμε και αποθήκη της καταργημένης τεχνολογίας του Πλανήτη.

Η αξία των κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου της Ελλάδας μπορεί να λογιστεί ως οικονομικός παράγοντας μόνο στην περίπτωση που η Σαουδική Αραβία και οι συν αυτοίς μάς κάνουν αποκλειστικούς προμηθευτές τους για την κάλυψη του 10% των αναγκών τους. Μέχρι σε 50 χρόνια να μη μείνει ούτε λίτρο "μαύρου χρυσού" στο γήινο υπέδαφος.

Απόστολος Κολοβός, Ιούλιος 2017

ΤΟ ΔΙΑΡΚΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Το ενεργειακό πρόβλημα είναι από τα πιο σημαντικά που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα, ειδικά αφού οι κυριότερες πηγές ενέργειας που έχουμε επιβαρύνουν πολύ τον πλανήτη...
Δύο αδέρφια από την Ινδία όμως, προσπάθησαν να το αλλάξουν αυτό, αναπτύσσοντας μία λύση που λένε πως δεν θα επιβαρύνει καθόλου το περιβάλλον.
Η εταιρία που ίδρυσαν με όνομα “Avant Garde Innovations”, δημιούργησε μία τουρμπίνα που μπορεί να παράγει αρκετό ρεύμα για να τροφοδοτεί ένα σπίτι για μία ολόκληρη ζωή. Το μέγεθός της είναι όσο ενός ανεμιστήρα οροφής, μπορεί να παράγει 5kWh/kW τη μέρα και κοστίζει μόλις $750.

“Ο στόχος μας είναι να εξαλείψουμε την ενεργειακή κρίση και να γίνουν όλο και περισσότερα νοικοκυριά ανεξάρτητα. Έτσι, πιστεύουμε το περιβάλλον θα γίνει πιο καθαρό και θα μπορέσει να ανθίσει μια νέα κοινωνική δομή.”

“Το πρώτο μας σχέδιο είναι ιδανικό για οικιακή χρήση και θα βγει στην αγορά το 2016.”

Για την εταιρία αυτή, αυτή είναι μία τεράστια ευκαιρία. Η Ινδία είναι 6η παγκοσμίως στην κατανάλωση ενέργειας και τα έξοδα για την διατήρηση του δικτύου της είναι πάρα πολλά, ειδικά για απομακρυσμένα χωριά. Σε αυτές τις περιπτώσεις πιστεύουν πως η εταιρία τους μπορεί να προσφέρει μία πολύ καλή εναλλακτική.

Το επαναστατικό προϊόν τους έχει επίσης κερδίσει μία θέση στις 20 καλύτερες Εφευρέσεις Καθαρής Τεχνολογίας στην Ινδία.

(Αναδημοσίευση από το "tromaktiko")

Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΩΜΟΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΗΜΑΙΑ

ΕΝΑ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΨΕΜΜΑ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΠΕΝΔΥΟΥΝ ΑΠΟ ΑΦΕΛΕΙΣ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙΡΟΣΚΟΠΟΙ ΠΟΥ «ΜΥΡΙΣΤΗΚΑΝ ΨΗΤΟ».

ΚΑΠΟΙΟΙ ΗΘΕΛΗΜΕΝΑ Ή ΑΘΕΛΑ ΤΟΥΣ ΠΑΙΖΟΥΝ ΤΟ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ. 

ΓΙΑΤΙ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ-ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ, ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΕΧΗΣ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΜΙΑΣ ΑΠΟΨΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ Ή ΨΕΥΤΙΚΗΣ.

Στο σύγχρονο κόσμο του Ελληνικού Διαδικτύου (όσο κι αν ο όρος είναι αδόκιμος γιατί το διαδίκτυο δεν έχει πατρίδα), που τα πάντα είναι ανεξέλεγκτα, ο καθένας μπορεί να γράφει ό,τι θέλει χωρίς να τον «μαντρώσουν» άμεσα, για παραπλάνηση ή για διασπορά ψευδών ειδήσεων.

Από την εποχή που το μεταναστευτικό άρχισε να διογκώνεται και με τη διαρκή εισροή αλλοθρήσκων στη χώρα μας, έχει αρχίσει να κυκλοφορεί το διχαστικό και 100% ρατσιστικό σύνθημα περί αφαίρεσης του σταυρού από την Ελληνική Σημαία επειδή λέει σκανδαλίζονται οι Μουσουλμάνοι. Αν φυσικά ρωτήσει κάποιος αυτούς που διακινούν αυτή την προπαγάνδα ή και τους άλλους που αντιτίθενται σε αυτήν ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΩΝΤΑΣ την, δεν θα ξέρουν την τύφλα τους πόσες είναι και τι συμβολίζουν οι γαλάζιες και οι λευκές γραμμές της Ελληνικής Σημαίας (ναι σε σένα το λέω συνωμοσιολάγνε, που τώρα τρέχεις να το «γκουγκλάρεις» για να μην πιαστείς αδιάβαστος, δεν χρειάζεται να ψάχνεις, το λέω πιο κάτω).

Υπάρχει βέβαια και το ενδεχόμενο επειδή σε αυτού του είδους την «αφαίρεση του σταυρού» εμπλέκονται πολυεθνικές εταιρείες, όπως π.χ. τα Lidl και επειδή η σημαία μας είναι το ακριβότερο TM (trademark), κάποιοι να πιστεύουν ότι μπορούν να βάλουν στο χέρι αποζημιώσεις τεραστίων ποσών τις οποίες προφανώς (επειδή είναι περισσότερο πατριώτες από εμάς τους υπόλοιπους) θα «μοιράσουν σε φιλανθρωπίες». Κάπως έτσι έστησε και τη μηχανή ο Αρτέμης με τα 600 δισ. που θα μας απαλλάξουν από το εξωτερικό χρέος, βασιζόμενος σε έναν απατεώνα δικηγόρο του Καναδά, ο οποίος θεώρησε ότι το όνομά του είναι trademark και έφτασε να ζητάει αποζημιώσεις στέλνοντας και τιμολόγια μάλιστα σε όσες υπηρεσίες το αναφέρουν χωρίς την έγκρισή του. Φανταστείτε δηλαδή να μηνύσετε τη ΔΕΗ επειδή στο λογαριασμό που σας στέλνει αναγράφει το όνομά σας χωρίς την… άδειά σας. Μιλάμε για καταστάσεις που χρήζουν ψυχιατρικής αντιμετώπισης αν και στο βάθος αποκαλύπτουν οντότητες που η λέξη «απάτη» είναι βασικό στοιχείο του DNA τους.

Αν ξεφυλλίσετε το φυλλάδιο της Lidl, θα καταλάβετε πως δεν πρόκειται για σημαία αλλά για γραμματόσημο με τα εθνικά μας χρώματα. Είναι μια διαφημιστική καμπάνια, προώθησης συγκεκριμένων προϊόντων από τη Θεσσαλία και τη Μακεδονία, με θέμα ταξίδι στις γεύσεις και χρησιμοποιούν για διαφημιστικό σήμα ένα γραμματόσημο με τα εθνικά μας χρώματα (γαλάζιο, λευκό) και σλόγκαν, «ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΓΕΥΣΕΙΣ» σε μια σφραγίδα ταχυδρομείου. Δεν είναι παραποίηση της ελληνικής σημαίας καθώς αυτή συνεχίζει να υπάρχει στο φυλλάδιο της Lidl και στο συγκεκριμένο φυλλάδιο μετρήσαμε 42 ελληνικές σημαίες. Άλλωστε στη συγκεκριμένη απεικόνιση οι οριζόντιες λωρίδες είναι 7 και όχι 9 όπως στην ελληνική σημαία. Με την ευκαιρία οι 9 οριζόντιες λωρίδες συμβολίζουν τις 9 συλλαβές της φράσης:              

«Ε-ΛΕΥ-ΘΕ-ΡΙ-Α-Ή-ΘΑ-ΝΑ-ΤΟΣ».

Ακόμη σε πολλά από τα προϊόντα της συγκεκριμένης διαφημιστικής καμπάνιας που έχουν επάνω τους το διαφημιστικό γραμματόσημο συνυπάρχει και η ελληνική σημαία.

Η Lidl ακόμη και στο λογότυπο της έχει την Ελληνική σημαία. Αν ήθελαν να παραποιήσουν την Ελληνική σημαία, δεν θα την τοποθετούσαν κάτω από το λογότυπό τους. Και μάλιστα αξίζουν και συγχαρητήρια στα Lidl γιατί χρησιμοποιούν τη λέξη "Ελλάς" που για μένα είναι ορθότερη αφού η λέξη Greece ή Greek προέρχεται από το "ραγιάς" = σκλάβος.

Και κάτι τελευταίο αλλά πολύ σημαντικό:

-Ξέρετε ποιοι είναι οι προμηθευτές της αλυσίδας Lidl?

Τουλάχιστον 60% ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΜΗ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ.

-Σε ποιον κάνουν κακό αυτοί που πολεμούν τα Lidl?

Στους Έλληνες μικροεπιχειρηματίες και εργαζόμενους.

-Σε ποιους κάνουν καλό αυτοί που πολεμούν τα Lidl?

Στις πολυεθνικές. Γιατί ακόμα και εταιρείες με ελληνικό όνομα κρύβουν πίσω τους μεγάλους ξένους ομίλους.

Δεν πιστεύω λοιπόν ότι θα βρεθεί Ελληνικό Δικαστήριο που θα δικαιώσει οποιονδήποτε κάνει νομικές ενέργειες για το ανύπαρκτο -όπως απέδειξα- ζήτημα της αφαίρεσης του σταυρού από την ελληνική σημαία. Άλλωστε γι' αυτά τα ζητήματα υπάρχει το Σύνταγμα, όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και άλλων (πολλών) χωρών που ο σταυρός αποτελεί το κυρίαρχο στοιχείο της σημαίας τους.

Στη νομική καθομιλουμένη τέτοιες νομικές ενέργειες πάνε όπως λέμε «άπατες» και κανονικά πρέπει να κόβονται στο στάδιο της προδικασίας γιατί δεν μπορούν τα δικαστήρια να απασχολούνται με αστείες και επικίνδυνες υποθέσεις, που συντηρούν το κλίμα της μιζέριας και της λευκής προπαγάνδας.

Απόστολος Κολοβός

Στέλεχος Marketing, Επικοινωνίας και Ασφαλειών, ΑΜ: 100032783

ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΟΧΙ ΑΠΛΩΣ ΞΕΧΕΙΛΙΣΕ, ΑΡΧΙΣΕ ΚΑΙ ΝΑ ΤΡΕΧΕΙ ΜΕΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΑΚΕΛΕΙΟ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΚΗ ΡΙΒΙΕΡΑ.

ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΚΑΙ ΦΑΝΑΤΙΚΩΝ ΙΣΛΑΜΙΣΤΩΝ

Έχοντας εξασφαλίσει τεράστια πλούτη από το εμπόριο όπλων και ναρκωτικών η οικογένεια Ερντογάν και ο φυσικός εκπρόσωπός της, ο Πρόεδρος της Τουρκίας, έχουν εγκαθιδρύσει ένα ιδιόμορφο καθεστώς Δημοκρατικής Δικτατορίας στη γείτονα χώρα.

Μια λεπτή γραμμή χωρίζει την Τουρκία του Μεσαίωνα και του φανατικού Ισλαμισμού από την πλατφόρμα της Παγκοσμιοποίησης του Δυτικού Τύπου.

 

Μετά τη στροφή του Ιράν στον εκσυγχρονισμό και με δεδομένη την ανικανότητα του Πακιστάν και του Αφγανιστάν, τα οποία είναι κατεχόμενα κράτη εξαρτώμενα οικονομικά και στρατιωτικά από τις ΗΠΑ και εν μέρει από τη Ρωσία, να γίνουν μητροπόλεις του Ισλαμισμού, τον ρόλο αυτό προσπαθεί να αναλάβει η Τουρκία εδώ και μια 5ετία περίπου. Όχι σε πρώτο πλάνο, για να εξασφαλίζει τις καλές σχέσεις με τη Δύση, αλλά με ένα ιδιαίτερα πλούσιο παρασκήνιο, παρέχει ασυλία σε κάθε φρενοβλαβή μακελάρη που έβαλε στόχο τους Δυτικούς. Ένα το κρατούμενο.

Η ΝΕΑ ΜΟΙΡΑΣΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΤΗΣ ΓΙΑΛΤΑΣ

Από τις 4 Φεβρουαρίου 1945 οπότε με τη Συμφωνία της Γιάλτας μοιράστηκε στις μεγάλες δυνάμεις ο Πλανήτης, πέρασαν και τα 60 χρόνια της ισχύος της και η μεταβατική δεκαετία 2005-2015.

Μια περίοδος με σημαντικές παγκόσμιες εξελίξεις που ούτως ή άλλως έπρεπε να υπάρξει για να καθοριστεί το πλαίσιο της νέας μοιρασιάς του Πλανήτη. Στη Σύνοδο G20 στην Αττάλεια της Τουρκίας, τον Νοέμβριο του 2015 οι Πρόεδροι των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα και της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν είχαν ανεπίσημη συνομιλία στην οποία συμφώνησαν στο προσχέδιο της νέας μοιρασιάς του Πλανήτη. Σημαντική για την Ελλάδα είναι η αύξηση του ποσοστού επιρροής της Ρωσίας.

Η Ελλάδα δεν θα είναι πλέον το απόλυτο προτεκτοράτο των ΗΠΑ, αλλά τον πρώτο λόγο θα τον έχει η Ρωσία. Η Συρία, χωρίστηκε σε 3 μέρη από τα οποία ένα κομμάτι πήρε το Ισραήλ, ένα η Συρία και ένα η Ρωσία. Το νέο σημείο δημιουργίας του αμερικανικού καπιταλισμού βρίσκεται πλέον στο Κουρδιστάν με κέντρο την πόλη Ερμπίλ. Δύο τα κρατούμενα.

Η ΠΛΗΡΗΣ ΕΞΑΛΕΙΨΗ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΟΥ ISIS ΚΑΙ ΤΩΝ ΦΑΝΑΤΙΚΩΝ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ

Τόσο τα σχέδια των ΗΠΑ όσο και της Ρωσίας δεν περιλαμβάνουν παρεμβολές και αναβολές από τα ανεγκέφαλα σκουπίδια του ISIS. Το show του αίματος και της φρίκης έφτασε στο τέλος του. Το χτύπημα στην καρδιά της Γαλλικής Μπουρζουαζίας, στη Γαλλική Ριβιέρα ήταν το τελευταίο νόμισμα που μπήκε στο ποτήρι το οποίο άρχισε να στάζει νερό.

Κανένας Ερντογάν δεν μπορεί πλέον να γίνει ο μπαμπάς των Ισλαμιστών. Τις προειδοποιήσεις τις είχε πάρει ο… εν δυνάμει Σουλτάνος δημόσια από το Foreign Office στις 2 Ιουνίου του 2016: «Σύνελθε γιατί θα κάνουμε την Τουρκία πισίνα αίματος.» Τρία τα κρατούμενα.

ΤΟ «ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ» ΤΗΣ 15^ΗΣ ΙΟΥΛΙΟΥ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

Η τελευταία πειστική προειδοποίηση προς την Τουρκία δόθηκε με το «Πραξικόπημα» της 15ης Ιουλίου 2016. Στο αεροπλανάκι που αρχικά πήγαινε για Βερολίνο και μετά έστριψε για Κατάρ, ψάχνοντας για πολιτικό άσυλο, ο Σουλτάνος υπέκυψε τελικά, πήρε τις εντολές του να το πάρει αλλιώς και φυσικά είπε ΝΑΙ σε ΟΛΑ.

Και τότε το Οβάλ Γραφείο είπε στα στρατιωτάκια να αποσυρθούν. Πρώτη φορά βλέπουμε άοπλο πλήθος να παίρνει στο κατόπι τανκς. Συνήθως στα πραξικοπήματα γίνεται το αντίθετο.

Και επειδή οι Αμερικανοί είναι πιο μάγκες, φρόντισαν αυτούς που έβαλαν να κάνουν το πραξικόπημα να τους διαλέξουν από το πανέρι των εθνικιστών και φιλοϊσλαμιστών, έτσι ώστε να απαλλαγούν κατόπιν από δαύτους, αφού ο "νικητής" Ερντογάν θα τούς στήσει στον τοίχο και στις φυλακές. Δεν είναι άλλωστε πρώτη φορά στην ιστορία που οι προδότες προδίδονται στο τέλος.

Η εξομάλυνση της κατάστασης θα εξαρτηθεί από το αν ο Ερντογάν θα κρατήσει το λόγο του και θα συνετιστεί. Διαφορετικά σειρά πλέον θα έχει το «Ξανθό Γένος» που εξειδικεύεται στις απαλλοτριώσεις και στην άμεση κατασκευή οικοπέδων.

Απόστολος Κολοβός, 16 Ιουλίου 2016

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΤΩΡΑ, ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΔΗΛΑΔΗ ΣΕ ΚΟΙΝΟ ΜΕΤΩΠΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ, ΠΟΥ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΤΙ ΨΗΦΙΣΤΗΚΕ ΧΤΕΣ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ. 

Από τη στιγμή που δυστυχώς το ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ είναι Νόμος του Κράτους με την ψήφιση και του ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ-ΤΑΦΟΠΛΑΚΑ της 1ης κατοικίας δεν βρίσκω το λόγο σε τι θα εξυπηρετούσε μία Οικουμενική Κυβέρνηση. 

Μήπως υπάρχει περίπτωση η Οικουμενική να καταργήσει το 3ο ΜΝΗΜΟΝΙΟ και τα Βάρβαρα, Αντισυνταγματικά, Μονόπλευρα και Άδικα μέτρα; ΟΧΙ βέβαια!

Μήπως υπάρχει περίπτωση να μπει σε εφαρμογή κάποιο ΕΘΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ, π.χ. η οριστική απεξάρτηση της ενέργειας από το πετρέλαιο και το λιγνίτη η οποία μπορεί να γίνει πραγματικότητα με τις δυνάμεις που έχει η ίδια η χώρα μέσα σε 2 μόλις χρόνια και χωρίς ΟΥΤΕ 1 ΕΥΡΩ ΔΑΝΕΙΚΑ;;;;;

Και βέβαια ΟΧΙ!

Η δημιουργία Οικουμενικής Κυβέρνησης εξυπηρετεί ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΣΚΟΠΟ: ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΟΥΝ ΤΑ ΜΕΤΡΑ  ΠΟΥ ΨΗΦΙΣΤΗΚΑΝ και να υπάρξει καταστολή της Λαϊκής Αντίδρασης και Οργής, αφού ο κάθε διαμαρτυρόμενος θα έχει απέναντί του σύσσωμο το πολιτικό σύστημα εκτός του ΚΚΕ και της Χ.Α.

Τον ίδιο σκοπό δηλαδή που εξυπηρέτησε και η προηγούμενη Οικουμενική του κ. Παπαδήμου εν μέσω ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ 1. (Να θυμίσω ότι αυτός ο κύριος ήταν και ο εκλεκτός του Βασίλη Λεβέντη και "θα έκανε πολλά αν τον άφηναν οι πολιτικοί". Αλήθεια η θητεία του στην Τράπεζα της Ελλάδος δεν σας προβλημάτισε καθόλου κ. Λεβέντη, όταν έπαιξε και έχασε στο τζόγο της φούσκας του Χρηματιστηρίου τα αποθέματα των Ασφαλιστικών Ταμείων με τις ευλογίες του κ. Σημίτη;). Η οικουμενική μάλιστα του κ. Παπαδήμου κατάφερε να αντιμετωπίσει, να διαχειριστεί και να καταστείλει ένα χειρότερο κλίμα, το οποίο συνιστούσαν μεταξύ άλλων και οι ορδές των "Αγανακτισμένων", των "Δεν Πληρώνω" και των λοιπών αριστερών... χαροκαμένων, οι ηγεσίες των οποίων έχουν λουφάξει τώρα σε ένα από τα δεκάδες σπίτια που διαθέτουν στο Ε9 τους.

ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΟΧΙΚΟ ΔΑΝΕΙΟ.

Μία υπόθεση που εφόσον έχει επιτυχή έκβαση για την Ελλάδα, θα αφορά τα τέκνα που κυοφορούν σήμερα οι Ελληνίδες μητέρες.
Μία υπόθεση που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χρησιμοποιείται από τον ΣΥΡΙΖΑ και από καμία άλλη κυβέρνηση ως "φάρμακο" για την οικτρή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας.
Όσοι ελπίζουν σε συμψηφισμούς, ελαφρύνσεις, εκβιαστικά διλήμματα προς τη Γερμανία, για να αλλάξει, ως οικονομικός leader της Ευρώπης, τη στάση της προς τη χώρα μας απλώς εθελοτυφλούν, παίζοντας ένα ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ στις πλάτες του ελληνικού λαού. 

Το παρόν άρθρο γράφτηκε με την πλέον εμπεριστατωμένη νομικά και χρονικά συμβολή του κ. Ιωάννη Παπανικολάου επί τιμή Aντιπροέδρου του Αρείου Πάγου.

Αποστολος Κολοβός, 11 Φεβρουαρίου 2015 

 

Μέθοδοι υφαρπαγής

Την τότε κατοχική περίοδο οι Γερμανοί αξιωματούχοι οργάνωναν και μετείχαν σε συσκέψεις με την «ελληνική κυβέρνηση» για τη μεθόδευση της υφαρπαγής, όπως προκύπτει από τα πρακτικά που αφορούν τη σύναψη συμφωνίας το 1942, ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και τους ειδικούς εντεταλμένους του Άξονα. Αναφέρονται τα εξής:

«Της Συσκέψεως ήτις εγένετο την νύκτα της 1 προς την 2 Δεκεμβρίου 1942 εν Αθήναις μεταξύ του Ελληνος Πρωθυπουργού και υπουργού των Οικονομικών αφ' ενός και των Πληρεξουσίων και ειδικών εντεταλμένων του Αξονος αφ' ετέρου...».1

Το γερμανικό Γ' Ράιχ από τον Απρίλη 1943 ξεκίνησε όμως την αποπληρωμή του κατοχικού δανείου και μάλιστα μέχρι τον Σεπτέμβριο 1944 κατεβλήθησαν ορισμένες εξοφλητικές δόσεις.

Στο αποκαλυπτικό έγγραφο2 παρατίθεται το εξής απόσπασμα: «Έχομεν την τιμήν να σας διαβιβάσωμεν δεόντως οπισθογεγραμμένην παρ' ημών την υπ' αριθμ. 68825/13-05-44 επιταγήν του Ειδικού Πληρεξουσίου του Υπουργείου των Εξωτερικών του Ράιχ διά την Νότιον Ανατολήν εκ δραχμών οκτακοσίων δισεκατομμυρίων και να παρακαλέσωμεν σαν το ποσόν τούτο φέρητε εις πίστωσιν του παρ' υμίν λογαριασμού "Ελληνικόν Δημόσιον - Επιστροφή παρά Γερμανικών Υπηρεσιών διά τους ειδικούς λογαριασμούς Βγ1 και Βγ2"».

Σημειώνεται ότι ο ειδικός λογαριασμός της Τραπέζης της Ελλάδος, στον οποίο χρεώνονταν οι σχετικές πιστώσεις, ήταν λογαριασμός όχι των αρχών Κατοχής, αλλά των κυβερνήσεων και αυτό γινόταν κατ' απαίτηση των ίδιων των αρχών Κατοχής.

Ο Χίτλερ πλήρωνε...

Έτσι, ο ίδιος ο Χίτλερ είχε αναγνωρίσει το νομικό χαρακτήρα των δανείων και είχε δώσει εντολή να αρχίσει η διαδικασία εξόφλησής τους, σύμφωνα με παλαιότερη δήλωση του διοικητή της ΤτΕ, Ξενοφώντα Ζολώτα.

Η Γερμανία έχει κατά καιρούς προβάλει επιχειρήματα προκειμένου να «αποδεσμευτεί» από την υποχρέωσή της προς την Ελλάδα όσον αφορά το κατοχικό δάνειο.

Επικαλείται τη δήλωση -προφορική και μυστική- περί παραίτησης της Ελλάδας από τις απαιτήσεις της, προς τον τότε καγκελάριο της Γερμανίας Κόνραντ Αντενάουερ, του «εθνάρχη» Κωνσταντίνου Καραμανλή, όταν ως πρωθυπουργός επισκέφτηκε τη Βόνη τον Νοέμβριο 1958.

Ωστόσο, στις 31 Μαρτίου 1967 η Γερμανία, απαντώντας σε ρηματική διακοίνωση της Ελλάδας, αναγνωρίζει ότι η Αθήνα έχει νόμιμες αξιώσεις τόσο επί του κατοχικού δανείου όσο και επί των επανορθώσεων, από τις οποίες ουδέποτε παραιτήθηκε.

Τώρα, η γερμανική πλευρά ισχυρίζεται ότι εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις της έναντι της Ελλάδας, περιλαμβανομένου και του κατοχικού δανείου, με τη σύναψη της γερμανο-ελληνικής συμφωνίας της 18ης Μαρτίου 1960, η οποία αφορούσε παροχές υπέρ Ελλήνων πολιτών που είχαν πληγεί από τις θηριωδίες των Γερμανών κατά την περίοδο της Κατοχής.

Το πόρισμα στον Σαμαρά

Όπως επισημαίνει ο επίτιμος αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου Ιωάννης Παπανικολάου, στο πόρισμα που απεστάλη στον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά και στους αρχηγούς των κομμάτων της συμπολίτευσης, Ευάγγελο Βενιζέλο και Φώτη Κουβέλη, τον Δεκέμβριο 2012, εκτός του ότι η συμφωνία συνήφθη δύο χρόνια μετά την υποτιθέμενη «παραίτηση» Καραμανλή, το περιεχόμενο της συμφωνίας δεν αφορά σε καμία περίπτωση το κατοχικό δάνειο, παρά καλύπτει μέρος μόνο των απαιτήσεων της Ελλάδας για επανορθώσεις.

Επίσης, όπως επισημαίνεται, οι ισχυρισμοί της Γερμανίας περί συμψηφισμού με τη γερμανική βοήθεια στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι πρόδηλα αβάσιμοι.

Η Ελλάδα στη διάσκεψη των επανορθώσεων του 1945, στη διάσκεψη του Παρισιού το 1946 και στη διάσκεψη των υπουργών Εξωτερικών των τεσσάρων μεγάλων δυνάμεων (Σοβιετική Ενωση, Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Ηνωμένες Πολιτείες) το 1947 διαχώρισε το κατοχικό δάνειο από τις πολεμικές επανορθώσεις.

Η Ελλάδα επανήλθε επί του ζητήματος αυτού και έθεσε εκ νέου υπ' όψιν τις νόμιμες διεκδικήσεις της το 1965 με τον Ανδρέα Παπανδρέου, το 1966 κατά τις ελληνο-γερμανικές συνομιλίες στην Αθήνα, το 1974 με τον τότε διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος Ξενοφώντα Ζολώτα και το 1991, ανεπίσημα όμως, από τον τότε υπουργό Εξωτερικών Αντώνη Σαμαρά προς το Γερμανό ομόλογό του.

Η ενοποίηση

Το 1995, με δεδομένο ότι στις 31 Αυγούστου 1990 υπεγράφη η Συνθήκη Ενοποίησης των δύο Γερμανιών (Δυτικής και Ανατολικής) και στις 12 Σεπτεμβρίου 1990 υπεγράφη στην Μόσχα η συνθήκη οριστικής ρύθμισης των θεμάτων που αφορούσαν τη Γερμανία (Συμφωνία «2+4»), με την οποία η Γερμανία απέκτησε πλήρη κυριαρχία στις εσωτερικές και εξωτερικές υποθέσεις, ο τότε πρέσβης της Ελλάδας στη Βόνη, επέδωσε στο Γερμανό υφυπουργό Εξωτερικών Πέτερ Χάρτμαν ρηματική διακοίνωση ζητώντας την έναρξη των διαπραγματεύσεων και για το κατοχικό δάνειο.

Η γερμανική πλευρά απέρριψε βεβαίως το ελληνικό διάβημα, με το επιχείρημα πως «μετά πάροδο 50 ετών από το τέλος του πολέμου και δεκαετιών αξιόπιστου και στενής συνεργασίας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας με τη διεθνή κοινότητα το πρόβλημα των επανορθώσεων απώλεσε τη δικαιολογητική του βάση. Ως εκ τούτου δεν είναι δυνατόν να προσδοκά η ελληνική κυβέρνηση ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα προσέλθει σε συνομιλίες για το θέμα αυτό».

Ωστόσο, σύμφωνα με τα όσα προβλέπει το διεθνές δίκαιο, δεν μπορεί να υπάρξει παραγραφή αναφορικά με το κατοχικό δάνειο.

Στο έγγραφο1 αναφέρεται ότι «το ποσόν όπερ, συμφώνως του Πρωτοκόλλου της 4ης Μαρτίου 1942, η Ελληνική Κυβέρνησις δέον να θέτη μηνιαίως εις διάθεσιν των Δυνάμεων Κατοχής ως καταβολήν έναντι των εις βάρος της εξόδων κατοχής, ποσόν το οποίον την ημερομηνίαν εκείνην είχεν ορισθή εις 1.500 εκατομμ. δραχμών, προσαρμόζεται νυν προς την μειωθείσαν αγοραστικής αξίαν της δραχμής».

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχει παραθέσει ο Μανώλης Γλέζος, η Γερμανία οφείλει προς το ελληνικό Δημόσιο:

α. 108,43 δισ. ευρώ, χωρίς τους τόκους. Πρόκειται για το ποσόν που οφείλει η Γερμανία λόγω των καταστροφών που προκάλεσε στις υποδομές της χώρας κατά τη διάρκεια της Κατοχής.

β. 54 δισ. ευρώ, χωρίς τους τόκους. Πρόκειται για το αναγκαστικό κατοχικό δάνειο.

γ. Να επιστρέψει τους κλεμμένους αρχαιολογικούς θησαυρούς.

Παράλληλα, η Γερμανία οφείλει αποζημιώσεις στους συγγενείς των θυμάτων.

Σημειώνεται πως σε έγγραφο της Διεύθυνσης Οικονομικών Μελετών της Τραπέζης της Ελλάδος του 19833 τεκμηριώνεται και εκτιμάται το ύψος της οφειλής (κεφάλαιο συν τόκοι) έως την 31η Δεκεμβρίου 1982.

Η οφειλή αυτή στην εν λόγω μελέτη κατόπιν αναπροσαρμογής έως την 31η Δεκεμβρίου 1994 ανέρχεται στα 485 δισ. δραχμές.

Σε κάθε περίπτωση, την απόρρητη έκθεση της Ομάδας Εργασίας του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους για την έρευνα των αρχείων που αναφέρονται στον Α' και το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο αναμένεται να εξετάσει το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, ώστε να γίνει η επεξεργασία, η αξιολόγηση και η στοιχειοθέτηση των αξιώσεων του ελληνικού Δημοσίου.

 

Τα ελληνικά επιχειρήματα, σε μια απόρρητη έκθεση

Η πολυσέλιδη έκθεση που συντάχθηκε από τον επίτιμο αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου και παραδόθηκε σε Σαμαρά, Βενιζέλο και Κουβέλη

Η απόρρητη έκθεση, που παραδόθηκε τον περασμένο Δεκέμβριο στον πρωθυπουργό και τους αρχηγούς των κομμάτων της κυβέρνησης (Βενιζέλος, Κουβέλης), συντάχθηκε από τον επίτιμο αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου Ι. Παπανικολάου. Περιλαμβάνει όλα τα νομικά επιχειρήματα της χώρας και τις κινήσεις που πρέπει να γίνουν.

Την πρωτοβουλία πήρε ομάδα πολιτών, μεταξύ των οποίων η Β. Τσουδερού, η Ελ. Αντωνιάδου-Μπιμπίκου, ο Δ. Ψαλτόπουλος, ο Ν. Θεοχαράκης και πολλοί άλλοι. Η «Κ.Ε.» δημοσιεύει εκτενή αποσπάσματά της:

«Οι νόμιμες αξιώσεις της Ελλάδος κατά της Γερμανίας από τη σύμβαση του κατοχικού δανείου»

Το ιστορικό των συμβάσεων

Στις 14.3.1942 περατώθηκε στη Ρώμη η Δημοσιονομική Διάσκεψη Εμπειρογνωμόνων μεταξύ Ιταλίας και Γερμανίας, η οποία, μεταξύ άλλων, κατέληξε στη σύναψη μιας συμφωνίας ανάμεσα στις δύο αυτές δυνάμεις κατοχής που αφορούσε την Ελλάδα, την οποία υπέγραψαν οι πληρεξούσιοι της Ιταλίας και Γερμανίας στην Ελλάδα, Γκίτζι και Αλτενμπουργκ.

Στην Ελλάδα η συμφωνία ανακοινώθηκε έπειτα από εννέα ημέρες με τη ρηματική διακοίνωση 160/23.3.1942 του Αλτενμπουργκ.

Ο Ιταλός πληρεξούσιος την ανήγγειλε με το σημείωμά του Ν.04/6406/461/23.3.1942.

Με τη σειρά του ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών έδωσε εντολή στην Τράπεζα της Ελλάδος να συμμορφωθεί προς τη ρηματική διακοίνωση του Γερμανού πληρεξουσίου (αριθ. Εγγράφου ΕΠ 409/2.4.1942).

Η συμφωνία αυτή συνίστατο στα εξής:

Πρώτον, η ελληνική κυβέρνηση υποχρεώνεται να καταβάλει στις δύο δυνάμεις κατοχής και σε ίσο μερίδιο για έξοδα κατοχής το ποσό των 1,5 δισ. δραχμών. Δεύτερον, οι πέραν του ποσού αυτού αναλήψεις από την Τράπεζα της Ελλάδος θα χρεώνονται στις κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Ιταλίας σε δραχμές και θα είναι άτοκες. Τρίτον, η επιστροφή των πέραν των 1,5 δισ. δραχμών ποσών αυτών θα γίνει αργότερα. (Άρθρα 2, 3 και 4 της συμφωνίας). Προστέθηκε, δε, ότι η εν λόγω συμφωνία θα είχε αναδρομική ισχύ από 1.1.1942 (άρθρο 5).  

Στις 2.12.1942 υπογράφηκε ανάμεσα στις τρεις κυβερνήσεις (Γερμανίας, Ιταλίας και Ελλάδας) συμφωνία που περιείχε τα εξής νέα στοιχεία: α) Τα ποσά του δανείου είναι συμβολικώς αναπροσαρμοζόμενα, δηλαδή είναι διατυπωμένα σε σταθερό νόμισμα. β) Ο δανεισμός σταματά την 1η Απριλίου 1943, οπότε και αρχίζει η άτοκη επιστροφή τους, ανεξάρτητα, δηλαδή, από το πότε λήγει ο πόλεμος. γ) Αντί των 1,5 δισ. δραχμών μηνιαίως της προηγούμενης συμφωνίας (14.3.1942), οι δαπάνες κατοχής αυξάνονται στο ποσό των 8 δισ. δραχμών μηνιαίως. Τα επιπλέον ποσά «...θα άγωνται εις χρέωσιν, υπό της Τραπέζης της Ελλάδος, των κυβερνήσεων Ιταλίας ή Γερμανίας...». δ) Οι λογαριασμοί αυτοί θα πληρώνονται από τον Απρίλιο 1943 σε μηνιαίες δόσεις που αντιστοιχούν στο 10% του συνόλου του εν λόγω λογαριασμού την 31η Μαρτίου 1943. Πάντως, διατηρήθηκε η ρήτρα ότι το δάνειο αυτό ήταν άτοκο.

Μια νέα συμφωνία ανάμεσα στις τρεις χώρες υπογράφηκε στις 18.5.1943. Με τη νέα τροποποίηση - αναπροσαρμογή: α) Καταργείται ο περιορισμός του ανώτατου ορίου των προκαταβολών, δηλαδή των 8 δισ. δραχμών κατά μήνα, που θέσπιζε η πρώτη τροποποίηση της 2.12.1942. β) Εκτός του τιμαρίθμου τροφίμων, που ορίζει η συμφωνία της 2.12.1942, θα λαμβάνονται υπ' όψιν και άλλοι τρεις τιμάριθμοι: των ημερομισθίων, των οικοδομικών υλικών και των καυσίμων, όπως ειδικότερα ορίζεται στην τελευταία αυτή συμβατική τροποποίηση. Και γ) η συμφωνία ισχύει από 1.4.1943.

Το ύψος των ελληνικών αξιώσεων και η νομική διάσταση των συμφωνιών αυτών

Το δάνειο της πρώτης συμφωνίας, μεταξύ Γερμανίας και Ιταλίας, συνιστά «αναγκαστικό δάνειο». Οι μετέπειτα ως άνω τροποποιήσεις της αρχικής συμφωνίας της Ρώμης το μετέτρεψαν σε συμβατικό, αφού μετέσχε σε αυτές, ως αντισυμβαλλόμενη δανείστρια και η Ελλάδα. Η δε μετατροπή αυτή έχει αναδρομική ισχύ.

Το άθροισμα των οριστικών χρεώσεων που έγιναν από την ΤτΕ προς τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής, μέσω των αντίστοιχων λογαριασμών, πέραν και επί πλέον των «εξόδων κατοχής», συνιστά το κεφάλαιο του κατοχικού δανείου, το οποίο η ΤτΕ χορήγησε, κατ' εντολή του Δημοσίου, χρηματοδοτώντας τις πέραν και εκτός των εξόδων κατοχής απαιτήσεις του γερμανικού Γ' Ράιχ από την άνω δανειακή σύμβαση, όπως κάθε φορά ίσχυε τροποποιούμενη.

Οι καταβολές προς τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής εκτελέστηκαν από την ΤτΕ για λογαριασμό και με χρέωση του ελληνικού Δημοσίου, στο πλαίσιο της εκ του νόμου σχέσης εντολής που συνδέει τη ΤτΕ ως Ταμία του. Κατ' αυτόν τον τρόπο, η ΤτΕ ενεργούσε ως απλή εντολοδόχος του Δημοσίου και όχι δι' ίδιον λογαριασμόν και, επομένως, δανειστής των πιστώσεων, άρα και δικαιούχος της απαίτησης κατά της Γερμανίας, ως διαδόχου του γερμανικού Γ' Ράιχ, είναι το ελληνικό Δημόσιο, όπως νομικώς ορθά ισχυρίζεται έκτοτε και μέχρι σήμερα η ΤτΕ.

Το συνολικό ύψος του δανείου που καταβλήθηκε από την Ελλάδα στις δυνάμεις κατοχής, μέσω της ΤτΕ, αναγράφεται στην έκθεση του διοικητή της ΤτΕ έτους 1947 επί των ισολογισμών των ετών 1941, 1944, 1945 και 1946, όπου φέρεται ότι ανήλθε, καθ' όσον αφορά τη Γερμανία, στο ποσόν των 1.530.033.302.528.819 δραχμών, το οποίο αντιστοιχεί προς USD 215.662.040,54 του τέλους 1944, κατά τον πλέον πρόσφατο υπολογισμό της ΤτΕ. Η τελευταία υπολόγισε, κατά μετατροπή, τη χρέωση της Γερμανίας σε λίρες Αγγλίας ως ανερχόμενη στο ποσό των 3.670.610 (χρ. λίρες Αγγλίας). Από τον καθηγητή Δερτιλή το ποσόν αυτό εκτιμάται στις 4.519.302 χ.λ.Α. (χρυσές λίρες Αγγλίας), ενώ από γερμανικής πλευράς δίδονται χαμηλότερα ποσά: 3.800.000 αγγλικές λίρες (συμπεριλαμβανομένου όμως και του μεριδίου της Ιταλίας) και 250 εκατ. χρυσά μάρκα, δηλαδή 450 εκατ. σταθερά μεταπολεμικά μάρκα (Nestler). Ο Αλτενμπουργκ τον Ιούλιο του 1964, με έγγραφό του στο γερμανικό ΥΠΕΞ, υπολογίζει τη δανειακή οφειλή της Γερμανίας προς την Ελλάδα σε 200 εκατ. χρυσά μάρκα, δηλαδή 400 εκατ. σταθερά μεταπολεμικά μάρκα. Εκπεφρασμένο σε δολάρια το ποσόν αυτό ποικίλλει, αν και όχι σημαντικά, ανάλογα με την εκτίμηση της αξίας της χρυσής λίρας Αγγλίας προς το δολάριο κατά την Κατοχή: 160 εκατ. δολάρια σύμφωνα με επίσημες ελληνικές εκτιμήσεις, 265 εκατ. δολάρια για τον καθηγητή Αγγ. Αγγελόπουλο και 227 εκατ. δολάρια σύμφωνα με την έκθεση Ι. Πασσιά (του 1963) στον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος.

Το βασικότερο όμως ζήτημα είναι αυτό των τόκων. Ασφαλώς και σύμφωνα με τη σύμβαση της 14.3.1942 τα ποσά του δανείου είναι άτοκα (άρθρ. 3). Το ίδιο συμβαίνει και με τη νέα συμφωνία της 2.12.1942. Η ύπαρξη ατόκων δανείων, με πρωτοβουλία του δανειοδοτούντος, για λόγους αναπτυξιακούς, δεν είναι άγνωστη στο διεθνές δίκαιο. Αλλά στην περίπτωση του κατοχικού δανείου ήταν προϊόν της βούλησης αποκλειστικά και μόνον του δανειοδοτούμενου (Γερμανία, Ιταλία), κατάσταση που εξηγείται ασφαλώς από τον άνισο συσχετισμό δυνάμεων. Η συμφωνία της 2.12.1942 προέβλεπε ότι τα ήδη καταβληθέντα δανειακά ποσά, καθώς και αυτά που θα καταβάλλονταν μέχρι 31.3.1943, θα αρχίσουν να εξοφλούνται από 1.4.1943 (παρ. β). Είναι, όμως γνωστό ότι με αποδεδειγμένη, εξ εγγράφων, εξαίρεση καταβολής κάποιων δόσεων, οι επιστροφές των δανειακών ποσών δεν έλαβαν ποτέ χώρα.

Στο διεθνές δίκαιο, περιπτώσεις μη εκτέλεσης των όρων της δανειακής σύμβασης αντιμετωπίζονται υπό δύο οπτικές γωνίες: είτε η αδυναμία καταβολής θεωρείται «αδυναμία εκτέλεσης», δηλαδή ύπαρξη αντικειμενικής αδυναμίας αποπληρωμής, οπότε γίνεται δεκτό ότι το ενδιαφερόμενο κράτος μπορεί προσωρινά να μην αποπληρώσει, είτε της δυνατότητας πληρωμής, οπότε συντρέχει παραβίαση της υποχρέωσης καταβολής και είναι αναγκαία η δικαιοδοτική επίλυση της διαφοράς.

Στην πρώτη περίπτωση αναστέλλεται η πληρωμή κεφαλαίου και τόκων, οι οποίοι εξακολουθούν να «τρέχουν», η δε καταβολή τους γίνεται όταν το κράτος είναι σε θέση να το κάνει. Σε σχέση με το κατοχικό δάνειο ασφαλώς οι γερμανικές αρχές κατοχής στην Ελλάδα, αλλά και η Γερμανία συνολικότερα, υφίσταντο πιέσεις ως εκ της διεξαγωγής του πολέμου, σε καμία όμως περίπτωση δεν μπορεί να λεχθεί ότι η οικονομική κατάσταση της Γερμανίας δεν επέτρεπε τη σταδιακή εξόφληση του κατοχικού δανείου... Όσον αφορά στη δεύτερη λύση, είναι δεδομένο ότι η Ελλάδα δεν είχε τη δυνατότητα, τόσο στην αμέσως μεταπολεμική περίοδο όσο και μετά τη Συμφωνία του Λονδίνου του 1953, να διεκδικήσει την επιστροφή του δανείου. Έτσι, και στη μία και στην άλλη περίπτωση η Γερμανία ήταν και είναι υποχρεωμένη στην καταβολή τόκων για όσο χρονικό διάστημα δεν εκπληρώνει τις υποχρεώσεις της.  

Κατά την Τράπεζα της Ελλάδος ο προσδιορισμός του σημερινού ύψους του οφειλόμενου ποσού από τη Γερμανία στην Ελλάδα, με την προσθήκη τόκων συναρτάται αποκλειστικά από την επιλογή του επιτοκίου και τη χρήση ή όχι του ανατοκισμού.

Τέλος, τόσο κατά το ελληνικό Δημόσιο όσο και κατά την ΤτΕ πρέπει να θεωρηθεί βέβαιο ότι εγεννήθη νομικά βάσιμη απαίτηση για το ως άνω ποσό του «κατοχικού δανείου», πλέον τόκων, υπέρ του ελληνικού Δημοσίου εις βάρος του γερμανικού Γ' Ράιχ, του οποίου διάδοχος είναι ήδη η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας.

Από τα παραπάνω εκτεθέντα προκύπτει σαφώς ότι το κατοχικό δάνειο είναι ένα κανονικό δάνειο με καθαρά συμβατικό χαρακτήρα. Άλλωστε η ίδια η (μεταγενέστερη) πρακτική των κρατών και ιδίως της Γερμανίας και της Ιταλίας δείχνει ότι θεωρούσαν το κατοχικό δάνειο ως κανονικό δάνειο, και έκαναν πάντοτε διάκριση μεταξύ των εξόδων κατοχής και των πιστώσεων. Ο δε ειδικός λογαριασμός της Τραπέζης της Ελλάδος στον οποίο χρεώνονταν οι σχετικές πιστώσεις ήταν λογαριασμός όχι των αρχών κατοχής, αλλά των κυβερνήσεων, και αυτό γινόταν κατ' απαίτηση των ίδιων των αρχών κατοχής. Μάλιστα, ο ίδιος ο Χίτλερ είχε αναγνωρίσει το νομικό χαρακτήρα των δανείων και είχε δώσει εντολή να αρχίσει η διαδικασία εξόφλησής τους («ΒΗΜΑ», 16.12.1990, δήλωση του διοικητή της ΤτΕ Ξεν. Ζολώτα).

Πράγματι, το γερμανικό Γ' Ράιχ, από τον Απρίλιο του 1943, συνεπές στην τροποποίηση της 2.12.1942, άρχισε να επιστρέφει το κατοχικό δάνειο. Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1944 κατέβαλε κάποιες εξοφλητικές δόσεις. Αυτές που αρνήθηκαν και αρνούνται ακόμη να εκπληρώσουν τις δανειακές αυτές υποχρεώσεις προς την Ελλάδα είναι οι μεταπολεμικές γερμανικές κυβερνήσεις, παρ' ότι ο Γερμανός καγκελάριος Ερχαρτ με δήλωσή του, το έτος 1964, δεσμεύτηκε για την επιστροφή του υπόλοιπου ποσού του δανείου μετά την επανένωση της Γερμανίας.

Το επιχείρημα της εκπλήρωσης της υποχρέωσης προς την Ελλάδα

Κατά τη γερμανική πλευρά, η Γερμανία εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις της απέναντι στην Ελλάδα, περιλαμβανομένου και του κατοχικού δανείου, με τη σύναψη της γερμανο-ελληνικής συμφωνίας της 18.3.1960, η οποία αφορούσε παροχές υπέρ Ελλήνων υπηκόων που είχαν θιγεί από εθνικοσοσιαλιστικά μέτρα διώξεων για λόγους φυλής, θρησκείας ή κοσμοθεωρίας και υπέστησαν ζημίες ελευθερίας ή υγείας εξαιτίας των μέτρων δίωξης (άρθρο 1), ύψους 115 εκατ. μάρκων. Εκτός του ότι η συμφωνία αυτή συνήφθη 2 έτη μετά τη δήθεν «παραίτηση» Καραμανλή, γεγονός που δείχνει την αντιφατικότητα των γερμανικών επιχειρημάτων, το περιεχόμενο της συμφωνίας δεν αφορά σε καμία περίπτωση το κατοχικό δάνειο. Καλύπτει μέρος μόνο των γενικότερων απαιτήσεων της Ελλάδας για επανορθώσεις, αλλά οπωσδήποτε όχι το κατοχικό δάνειο.

Τελικά η Γερμανία, με επιστολή της προς την Ελλάδα (5.7.1988), αναγνωρίζει ότι η εν λόγω συμφωνία δεν περιλαμβάνει γενικές πολεμικές ζημιές, αλλά μόνον αποζημιώσεις για μέτρα διώξεως εκ μέρους εθνικοσοσιαλιστών για φυλετικούς και θρησκευτικούς λόγους και διαφορετική κοσμοθεωρία.

Επιχειρήματα από τη συμμετοχή της Γερμανίας στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ενωση

Οι ισχυρισμοί της Γερμανίας περί συμψηφισμού με τη γερμανική βοήθεια στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι προδήλως αβάσιμοι και εύκολα καταρρίπτονται. Πράγματι η γερμανική βοήθεια για την άμυνα της Δύσης δόθηκε μεν στην Ελλάδα, αλλά δόθηκε και στην Τουρκία και στην Πορτογαλία, που δεν έλαβαν μέρος στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, και βέβαια η βοήθεια αυτή στα πλαίσια του ΝΑΤΟ ουδεμία σχέση έχει με το κατοχικό δάνειο. Ως προς τη βοήθεια στο πλαίσιο της Ε.Ε., η Επιτροπή, απαντώντας σε ερώτημα Ελληνα ευρωβουλευτή, κατέστησε σαφές ότι οι κοινοτικοί πόροι και η κατανομή τους δεν θεωρούνται εισφορές μιας χώρας-μέλους προς μία άλλη, αλλά είναι ενιαία κοινοτικά κονδύλια.

Το επιχείρημα της παραγραφής των ελληνικών αξιώσεων από το κατοχικό δάνειο

Με τη ρηματική διακοίνωση της Ελλάδας της 14-11-1995, μέσω του πρέσβη της Ελλάδος στη Βόνη Ιωάννη Μπουρλογιάννη - Τσαγγαρίδη, στον Γερμανό υφυπουργό Εξωτερικών Hartmann, εζητείτο, όπως προαναφέρθηκε, η έναρξη διαπραγματεύσεων και για το κατοχικό δάνειο. Ο Γερμανός υφυπουργός απέρριψε το ελληνικό διάβημα με το επιχείρημα ότι «μετά πάροδο 50 ετών από το τέλος του πολέμου και δεκαετιών αξιόπιστου και στενής συνεργασίας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας με τη διεθνή κοινότητα το πρόβλημα των επανορθώσεων απώλεσε τη δικαιολογητική του βάση. Ως εκ τούτου δεν είναι δυνατόν να προσδοκά η ελληνική κυβέρνηση ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα προσέλθει σε συνομιλίες για το θέμα αυτό».

Θα μπορούσε όμως να προβληθεί το επιχείρημα της παραγραφής σε περίπτωση παραπομπής της υπόθεσης του κατοχικού δανείου ενώπιον ενός κρατικού ή υπερκρατικού (διεθνούς) δικαιοδοτικού οργάνου;

Μια πρώτη απάντηση, που έχει ισχύ και για το κατοχικό δάνειο, θα μπορούσε να είναι ότι δεν μπορεί να υπάρξει παραγραφή, εφ' όσον η Συμφωνία του Λονδίνου του 1953 προέβλεπε την αναστολή των αξιώσεων. Και δεύτερο, μια τέτοια τοποθέτηση της Γερμανίας θα παραβίαζε την αρχή της καλής πίστης, η οποία ισχύει και στο διεθνές δίκαιο.

Στην περίπτωση του κατοχικού δανείου, έχουν περάσει μέχρι σήμερα 68 χρόνια. Μπορεί να πει κανείς ότι ένα δικαστήριο θα αποφαινόταν ότι το διάστημα αυτό είναι αρκετό για την παραγραφή; Η προσήκουσα απάντηση πρέπει να είναι αρνητική. Και αυτό όχι με το να εκτιμηθεί ότι τα 68 χρόνια είναι λίγα ή πολλά, αλλά για τους εξής λόγους:

Πρώτον, η ίδια η ενδιαφερόμενη χώρα, η οποία έχει συμφέρον να προβάλει την ένσταση, δηλαδή η Γερμανία, είχε συμφωνήσει στην αναστολή του οριστικού διακανονισμού των επανορθώσεων μέχρι την ενοποίηση των δύο Γερμανιών και αυτό είχε γίνει ρητώς και ειδικώς δεκτό στη Συμφωνία του Λονδίνου του 1953 (άρθρο 5). Παρ' ότι η ενοποίηση αυτή επήλθε το 1990, η Γερμανία αρνείται οποιαδήποτε συζήτηση. Σύμφωνα, όμως, με τους διεθνείς κανόνες, μια τέτοια «παραβατική» συμπεριφορά δεν εμποδίζει την έναρξη χρόνου για την παραγραφή. Και έχουν ήδη περάσει 22 χρόνια. Με δεδομένο, όμως, ότι κατά το διεθνές δίκαιο και τα διεθνώς κρατούντα η παραγραφή για απαιτήσεις μεταξύ κρατών υπερβαίνει, προφανώς, αυτό το χρονικό όριο, δεν έχει επέλθει η εν λόγω παραγραφή.

Δεύτερον, η παραγραφή μπορεί να διακοπεί αν υπάρξει διπλωματική παράσταση προς τη Γερμανία. Από τη στιγμή που θα γίνει αυτό, δεν μπορεί να ξεκινήσει νέα προθεσμία για παραγραφή κατά τα διεθνώς κρατούντα. Πράγματι, ως προς το θέμα του κατοχικού δανείου οι ελληνικές κυβερνήσεις τόνιζαν, μετά το 1990, ότι η Ελλάδα το θεωρεί ανοιχτό θέμα και το 1995 επιδίδεται ρηματική διακοίνωση προς τη Γερμανία, όπου τίθεται και το θέμα του κατοχικού δανείου. Ηδη, δε, το 1991 ο τότε ΥΠΕΞ. Α. Σαμαράς είχε θέσει το θέμα των πολεμικών επανορθώσεων και του κατοχικού δανείου στον Γερμανό ομόλογό του Ντ. Γκέσνερ. Αλλά και ο πρωθυπουργός Κ. Σημίτης έθεσε το θέμα του κατοχικού δανείου στον καγκελάριο Χέλμουτ Κολ κατά την επίσημη επίσκεψή του στη Γερμανία τον Φεβρουάριο του 1996. Με βάση τα ανωτέρω, η παραγραφή πρέπει να θεωρηθεί ότι έχει διακοπεί οριστικά.

Η δυνατότητα της Ελλάδος για δικαιοδοτική επίλυση της διαφοράς

Η επιδίωξη της ικανοποίησης της ελληνικής πλευράς μέσω διπλωματικών χειρισμών παραμένει η ορθότερη και πλέον ρεαλιστική οδός, εν όψει του ότι μια ικανοποίηση των ελληνικών αιτημάτων από το κατοχικό δάνειο δεν θα έχει επιπτώσεις σε σχέση με διεκδικήσεις άλλων κρατών, αφού η ελληνική περίπτωση αποτελεί σήμερα το μόνο εναπομένον κατοχικό δάνειο. (Η Γιουγκοσλαβία και η Πολωνία ικανοποιήθηκαν για τις ανάλογες αξιώσεις τους κατά της Γερμανίας κατά τις προαναφερθείσες μεταξύ τους συμβιβαστικές συμφωνίες).

Επίσης μια προοπτική είναι αυτή της προσφυγής στο Διαιτητικό Δικαστήριο της Συμφωνίας του Λονδίνου του 1953 (άρθρο 28), αφού πρώτα αντιμετωπισθεί το ζήτημα που δημιουργεί το άρθρο 7 παρ. 4 του χάρτη του Δικαστηρίου, που προσδιορίζει τη σύνθεσή του με τη συμμετοχή τεσσάρων μελών (από τα δέκα) διοριζομένων από τη Γερμανία, χωρίς αντίστοιχο δικαίωμα της Ελλάδος.

 

 

Ακόμη είναι δυνατή η προσφυγή της Ελλάδος στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Για να γίνει αποδεκτή μια τέτοια προσφυγή, είναι απαραίτητο και οι δύο πλευρές -Ελλάδα, Γερμανία- να έχουν αποδεχθεί τη δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης με έναν από τους τρόπους που προσδιορίζονται στο Καταστατικό του Δικαστηρίου. Και η μεν Ελλάδα έχει προβεί σε σχετική δήλωση αποδοχής της υποχρεωτικής δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, η Γερμανία όμως έχει αποφύγει συστηματικά, και πριν αλλά και μετά την ενοποίηση του 1990, να προβεί σε αντίστοιχη δήλωση για το κατοχικό δάνειο. Αυτό το έκανε μόλις το 2008, τη συνόδεψε όμως με τον περιορισμό ότι δεσμεύεται μόνο σε σχέση με γεγονότα που έχουν λάβει χώρα μετά την ημερομηνία της δήλωσης αυτής (1.5.2008). Με τον τρόπο αυτό η Γερμανία «θωρακίστηκε» απέναντι στο ενδεχόμενο ακριβώς των προσφυγών για τις επανορθώσεις πολέμου καθώς και του κατοχικού δανείου της Ελλάδος.

Έσχατη, προς έρευνα, δυνατότητα της Ελλάδος για δικαιοδοτική επίλυση της διαφοράς από το κατοχικό δάνειο είναι η προσφυγή της κατά της Γερμανίας στα εσωτερικά (ελληνικά) δικαστήρια, με δικαίωμα παρέμβασης της ΤτΕ υπέρ του ελληνικού Δημοσίου. 

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΕΣ ΟΧΙ ΣΤΟ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΟΚΑΡΧΑΡΙΩΝ.

Η ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΔΙΑΒΑΤΗ ΔΕΝ ΞΕΒΡΑΚΩΣΕ ΤΟΝ ΣΑΚΗ ΡΟΥΒΑ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΤΑΛΑΝΤΟΥΣ ΠΟΥΘΕΝΑΔΕΣ.

ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ ΚΕΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΑΚΗ, ΞΕΒΡΑΚΩΣΕ ΤΟΥΣ ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗΔΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΟΜΟΙΟΥΣ ΤΟΥΣ, ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΟΥΝ -ΚΑΙ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ ΑΡΙΣΤΑ- ΤΟΥΣ ΦΕΛΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΑΡΙΟΝΕΤΕΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΚΦΑΝΣΕΙΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ ΒΙΟΥ.

Του Απόστολου Κολοβού.

Διακεκριμένοι γλείφτες, τελειωμένη τσουλαρία-πελατεία χειρουργών γυναικολόγων παρθενο-πρωκτοραφτών, με την επαγγελματική ιδιότητα του παρουσιαστή σε πρωινές και μεσημεριανές εκπομπές, χαμερπή σκουλήκια με την ταμπέλα του δημοσιογράφου, διεφθαρμένες και αγόμενες από το σεξουαλικό πάθος τους αδερφές και λεσβίες με τον τίτλο του πνευματικού, του ποιητή, του συγγραφέα και του κριτικού τέχνης έχουν ενωθεί με σκοπό να λοιδορήσουν την κα Χρυσούλα Διαβάτη επειδή είχε το θάρρος να πάει και να πετάξει στα μούτρα το «βραβείο» που της έδωσε η γελοία επιτροπή που -υποτίθεται- ότι εκφράζει τη σκέψη και την καλλιτεχνική παρακαταθήκη του Καρόλου Κουν.

Όσοι νομίζουν ότι το πρόβλημα της Διαβάτη είναι ο Σάκης Ρουβάς κάνουν λάθος. Το πρόβλημά της είναι κάποιες μουμιοποιημένες από τα bottox «προσωπικότητες» και πρεσβευτές καλής θελήσεως του πορτοφολιού τους, που κρύβονται περιστοιχισμένες  από πάνοπλους πραιτοριανούς στην Εκάλη, στην Πολιτεία, στην Κηφισιά και στη Γλυφάδα, κάποιες «προσωπικότητες» οι οποίες μπορούν από τη μία να δηλητηριάζουν με τη βρόμα και τη σαπίλα τους το DNA ενός ανιστόρητου και τυχοδιώκτη λαού και από την άλλη να προσφέρουν κοινωνικό έργο με τα ευαγή τους ιδρύματα, προσπαθώντας να δωροδοκήσουν με «Ελπίδες» το Σύμπαν για μια θεσούλα στον άγνωστο Παράδεισο.

 

Αυτές λοιπόν οι «προσωπικότητες» με το πνευματικό επίπεδο που αγγίζει ταβάνι μέσα στις σελίδες της Μανίνας και της Super Κατερίνας, θέλουν να επιβάλλουν με το «Έτσι-Θέλω» τον κάθε Σάκη (Ρουβά), Αντωνάκη (Σαμαρά), Θοδωρή (Ζαγοράκη) ως τους πνευματικούς, πολιτικούς και οικονομικούς leader αυτού του τόπου.

Μέσα από στησίματα, λαδώματα, παρεμβάσεις πρέπει να εδραιώσουν, να δυναμώσουν και να διαιωνίσουν την «αυτοκρατορία» τους δημιουργώντας πρότυπα, νοοτροπίες και συμπεριφορές που θα εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους.

Το ευγενές ΟΧΙ της Κυρίας Διαβάτη -που θα ήταν ένα μεγαλοπρεπές ΟΥΣΤ αν ήθελε να κατέβει στο επίπεδο των ανωτέρω προσωπικοτήτων- πρέπει να γίνει το σύνθημα κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου σ’ αυτή τη χώρα, ανθρώπου που διαφέρει από τα ζώα γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο: διαθέτει σκέψη, λογική και μνήμη.